miércoles, 18 de agosto de 2010

ISLAS CÍES, OTRO PARAÍSO CERCA DE CASA...

El Parque Nacional de las Islas Atlánticas de Galicia. Como siempre, lo que más cerca tienes, menos lo conoces, aunque este año al fin conseguí visitar uno de los archipiélagos de este parque, las Islas Cíes. Vigilando la boca de la Ría de Vigo, es el lugar ideal para los ornitólogos (sobre todo si te gustan las gaviotas, que dicho sea de paso son de mis aves "menos preferidas"). Pero la naturaleza  aun salvaje en muchas zonas y ese mar que de puro helado te deja sin respiración son experiencias muy recomendables.

Se puede ir y volver en el día en alguna de las empresas de catamaranes (que además se pueden por fin reservar en línea sin tener que llegar a primera hora de la mañana sin tener que hacer cola cruzando los dedos para que quede sitio).  Es menos de una hora desde Vigo (y carillo, unos 19 euros ida y vuelta).

También se puede reservar (preferiblemente con una semanita de antelación, ya que hay un número máximo de personas aproximado que pueden visitar la isla cada día para no "molestar demasiado") plazas en el camping de la isla. Aun así, la isla mayor, donde llega el catamarán, no es lo que se dice un prodigio de la protección natural (con no muy buena señalización y cierta relajación en la vigilancia de las normas, 2000 personas al día son muchas personas y algunas no son todo lo civilizadas que se desearía...), aunque mejora mucho la zona de esta isla que da al Océano Atlántico (el camping, el muelle y la zona más antropizada miran hacia la ría de Vigo), y el resto de islas que tienen protección casi integral. Ahora me queda Ons.

El mar, increiblemente azul
La playa, creo que el agua de mar más fría que he probado

A pedra da campá

O mar, o mar... Una de las mejores puestas de sol que se puede ver e Galicia.

Ya anochece...

Y de noche no pierde el encanto

Los bosques de la zona, mucho pino, alcornoque y hasta madroño (y también, como no, el eucalipto...)

Desde el Faro de las Cíes a la isla sur

Desde el Faro de las Cíes la propia isla

Desde el Faro de las Cíes miramos al sur, la costa de Baiona y la desembocadura del Río Miño
Y un habitante de la isla para despedirse

jueves, 12 de agosto de 2010

CONVERTIR .JPG A .PDF Y UNIR EN LINUX

Para pasar de jpg a pdf he utilizado el GIMP, imprimiendo a archivo y seleccionando pdf. Para unir los pdf he seguido las instrucciones de aquí. Es superrápido, y se puede instalar desde Synaptic, porque el pdfedit me da muchos errores al unir hojas de distintos documentos, con páginas en blanco por el medio y dificultad en mover las hojas a distintas posiciones, al menos en la versión que empleo yo en Debian. Recomiendo que se pongan nombres muy sencillos para las hojas en pdf que querais unir (luego tocará escribirlos en la consola...).

sábado, 7 de agosto de 2010

PENA DE MORTE, OU DE CANDO A SOCIEDADE MIRA CARA OUTRO LADO

Non é o mesmo. Non é o mesmo se alguén atopa ao asasino dun ser querido e trata de matalo. É un arranque case natural, e posiblemente esta persoa durmira máis que ben o resto da súa vida.

Pero non pode ser unha convención social. A pena de morte, non. A Sociedade non debería poñerse dacordo en matar a unha persoa, sexa o que sexa o que fixera. Porque a meta debería ser sempre a reinserción, sendo conscientes da dificultade que isto conleva, o cal non debería ser óbice para destinar cartos e recursos innovadoras a lograla, e non limitarse a manter recluídos a estes "peligros da sociedade" que en demasiados casos Ela mesma creou. O equilibrio é sempre precario, cando é o límite e cando se da un caso por perdido? Pero, a pena de morte, non.

Un exemplo é esta noticia sobre a execución en Utah dun preso que quixo morrer fusilado. Unha historia vital desgarradora (10 anos e xa drogadicto? abusos sexuais na adolescencia?), pero é mellor quitalo do medio e todos contentos. O camiño máis fácil non sempre é o axeitado, e menos cando se trata de eludir responsabilidades. Iso si, se eu fora o pai do camareiro que matou, igual este "show" xa non era necesario, pero iso é outro tema...

domingo, 1 de agosto de 2010

JEAN MICHEL JARRE EN SANTIAGO

Onte na praza do Obradoiro. Este pioneiro da música electrónica, fillo de Maurice Jarre, quedara namorado do entorno hai xa tempo, e onte cumpliu o seu sono (e o de moitos outros que viñeron de moi lonxe a velo) de montar o seu espectáculo neste marco incomparable. 8500 persoas dentro da praza era o cálculo da policía para que aquelo non se desmadrara. E foron eficaces.
Na televisión de Galicia o retransmitiron en directo, pero é un dos espectáculos que paga a pena ver en directo, aínda que teñas que esperar un anaco para entrar dando tempo a que salga da praza algunha xente... 2 horas de espectáculo que fixeron aínda máis espectacular o que posiblemente sexa a catedral cun entorno máis fermoso de todo o mundo.



 E un par de mostras da música.


viernes, 30 de julio de 2010

sábado, 17 de julio de 2010

LEMBRANZAS: CARBALLO

Nunha das vilas galegas máis caóticas, foi onde fixen o meu proxecto fin de carreira, hai xa moitos anos... Estes días dende Alemaña lembro isto cun compañeiro que me axudou ao que lle gustaba a fotografía. Apertas, Galössi!!!

lunes, 12 de julio de 2010

PAISAXES URBANAS...



 

Só hai que ordenar, a ver se acertades onde é cada unha: Amsterdam, Viana do Castelo, Lugo, Amsterdam, Munich, Lugo, Bretaña, Amsterdam