Zona Okupada de A Cova da Meiga. Atoparedes nela cousas sobre cooperación para o desenvolvemento,ecoloxía social,software libre,xogos de rol,libros,música,películas...Porque desde a nosa "cova" podemos cambiar o que non nos gusta da sociedade! --- Zona Okupada de A Cova da Meiga. Encontraréis en ella cosas sobre cooperación para el desarrollo,ecología social,software libre,juegos de rol,libros,música,películas...¡Porque desde nuestra "cueva" podemos cambiar lo que no nos gusta de la sociedad!
miércoles, 27 de abril de 2011
El espejismo humanitario, 3
"En el ejército nadie opina y unos cuantos deciden, en las ONG todos opinan y nadie decide". Con esta frase se puede resumir la visión que Raich transmite de la confrontación entre los humanitarios y los militares.
Sí es cierto que en acciones de emergencia o de ayuda humanitaria parece que incluso las ONG adquieren una estructura más "vertical", posiblemente más eficiente para este tipo de actuaciones. Pero cuando las acciones se centran más en largo plazo y desarrollo la estructura se va haciendo más horizontal, aunque aquí hay una gran variedad según la ONG de que se trate. Aun así no creo que en las ONG nadie decida (aunque desgraciadamente tampoco todos opinan), por lo menos en las que se dedican más a desarrollo, que son las que conozco algo... De hecho, en terreno, no deberían ser las ONG internacionales quienes decidieran.
El episodio del avión humanitario medio vacío cargado sólo con..., bueno, mejor no lo cuento. Buf, cuanto despilfarro y postureo! Aun así, el despilfarro y postureo en obras que no se sabe ni para que sirven y cambian 2 ó 3 veces de uso durante la fase de construcción, con el encarecimiento correspondiente, es infinitamente mayor en España que en las misiones de ayuda humanitaria y de cooperación al desarrollo, tanto en términos absolutos como en términos de % de fondos utilizados y eficiencia (si es que en desarrollo podemos medir realmente la eficiencia, pero eso es otra historia). Pero eso no es tan mediático y tampoco interesa demasiado que se sepa...
Otro tema peliagudo, la competencia entre ONG en terreno, que según cuenta Raich a veces es surrealista, viendo quien encuentra antes el cólera en los excrementos de la población para poder tener más tiempo en los telediarios... Pues seguro que se han dado casos y se seguirán dando, aunque yo no tengo experiencia en emergencias. En desarrollo esto no es tan habitual, más bien se dan casos de indiferencia o pasotismo, y todos los intentos de coordinación real suelen quedarse en reuniones o palabras bonitas (aunque cada vez hay más excepciones, afortunadamente).
Para la página 271, una terrible (y certera) reflexión: "no todos los muertos son iguales" y posteriormente alerta de la gran concentración de medios de comunicación en unas pocas agencias de noticias.
La página 280 es una genial descripción de como los grandes medios de comunicación (des)informan sobre las "crisis humanitarias" quitándoles a los conflictos sociales y políticos sus contextos y causas profundas para simplemente "dar pena"... (vamos, lo de los negritos llenos de moscas pero bien explicado).
En la página 281 habla de la nueva generación de ONG que entre otros valores tienen el ser apolíticas... No creo que sean apolíticas, ninguna ONG puede ser apolítica (ni siquiera siendo neutral se es apolítico). Quizás apartidistas...
En la página 283 afronta un nuevo caballo de batalla, el de asegurar que, como cualquier otra empresa, las ONG tienen como finalidad última "asegurar su propia supervivencia". Y las mete a todas en el mismo saco, sean buenas, malas, chapuceras o serias (que hay de todo, igual que hay empresas de todo tipo, personas de todo tipo e incluso administraciones públicas de todo tipo, que no me sirve eso de que "administración pública no hay más que una"). Yo creo que, como herramientas que son (las empresas dentro del sector lucrativo para ganar dinero y las del tercer sector para una multiplicidad de objetivos mucho mayor, y si no me creeis observad como desaparecen empresas absorbidas por otras o se venden justo cuando más dinero valen aunque el comprador las vaya a desmontar porque lo que quiere es librarse de la competencia), las ONGD o las ONG humanitarias que son serias y no chapuceras tienen como finalidad última la que en su misión hayan definido (y si en esa definición ha participado su base social y no es una idea feliz de unos cuantos, para mí aun más transformadora será). Y si en su día a día las ONG no tienen presente esa misión entonces no son serias, son chapuceras y oportunistas. Así que yo no metería a las ONG serias en ese saco, que ya bastante mal hace la opinión pública y los grandes medios al sector "solidario" con esas generalizaciones como para que también gente con tanta experiencia como Jordi Raich contribuya a perpetuar esa mala imagen. Muy distinto es que si uno no ha acabado un trabajo, deba cuidar y mantener a punto la herramienta que está empleando para hacer ese trabajo, pero el hecho de hacer esto con una perspectiva no finalista cambia (o debería cambiar) muchas prácticas y elementos en las estrategias de las ONG.
La página 307 debería estar enmarcada en todas las oficinas de las ONG de desarrollo. "Por encima de la exigencia de atender a los desdichados está el imperativo de denunciar los abusos y violaciones, de testimoniar sobre las vedaderas causa de la violencia y la miseria. Muchas ONG todavía se echan para atrás a la hora de revelar las injusticias por miedo a perder financiación y poner en peligro la continuidad de los proyectos o a sus empleados". O "eliminar el mal es más humanitario que hacer el bien", y muchas más. Genial alegato hacia la búsqueda y denuncia de las causas profundas de la desigualdad.
En fin, un libro de contrastes, muy enriquecedor, donde hay mucho para el debate, pero su mayor virtud es que se atreve a sacar esos debates de los que no se quiere hablar en el sector, y reflexiones que le vienen a uno cuando ha visto lo que el autor ha visto, como la de "Yo llevaba media vida cruzando fronteras por placer y aquellos miles de desgraciados llevaban otra media haciéndolo contra su voluntad. Habí algo de injusto en ello". Pues sí, eso es desigualdad...
Otros enlaces relacionados:
El espejismo humanitario, 1
El espejismo humanitario, 2
miércoles, 20 de abril de 2011
El espejismo humanitario, 2
Entre las páginas 130-132 se comenta ese estado de muchos cooperantes internacionales de estar por encima del bien y el mal fuera de sus países de origen. Estoy de acuerdo con esta visión, y es doblemente preocupante, ya que para bien o para mal uno está allá no sólo representándose a si mismo, sino también a su organización (y “subsidiariamente” a su propio país o región de origen). Si a esto sumamos la presunta “motivación ética” de las acciones de desarrollo, se llega a la conclusión de que hay un agravante en las acciones indignas de los cooperantes, casi en el mismo sentido de los militares, policías o profesores, u otra gente a la que la sociedad tiene encomendados servicios de especial responsabilidad (los dos primeros por poder usar armas, los terceros por tener en sus manos la educación de las nuevas generaciones). De esto ya he hablado alguna vez...
E aínda falta unha entrega!
domingo, 10 de abril de 2011
El espejismo humanitario, 1
Ten un estilo moi áxil e as súas historias enganchan, se ben as veces na miña opinión pásase de sensacionalismo e non é demasiado propositivo... Por outro lado, aínda que eu de acción humanitaria non teño nin idea, si hai cousas do libro que me deron que pensar, e moitas outras coas que me sentí identificado. O mellor, moitos dos temas que saca, que dan para o debate:
- Na páxina 80 menciona como as veces a "poboación beneficiaria" (non me consigo afacer a esa denominación) poden sentirse explotados cando son obligados a traballar mal pagados ou gratis "para unha etérea comunidade" xa que deben aportar algo no proxecto. Neste caso non estou nada de acordo coa crítica, polo menos nos proxectos de desenvolvemento. Se trata de facilitar ou apoiar, pero lograr aportes dos protagonistas do proxecto é clave para que o sintan seu e para a súa sostenibilidade. Pero as "reglas do xogo" deben estar claras e disiparse esa sensación "etérea" ou se caerá no problema de sempre, cousas do común cousas de ningún.
- A sensación que comenta na páxina 84 de "en dúas décadas de tratar con incontables personas de rexións deprimidas apenas teño logrado facer un puñado de verdadeiros amigos que se interesen por min, non polo meu diñeiro". Nun primeiro momento se pode pensar iso, pero na vida profesional, dependendo do posto e estatus social, tamén en España ocorre iso. Cantos amigos de verdade se fan na vida? No caso dos cooperantes pasa o mesmo, e un dos camiños nas que a persoa cooperante crea máis fortes amizades é o compañerismo, respeto e traballo conxunto con xente dos socios locais. En Nicaragua deixei amigos, non moitos, pero serán para toda a vida (exactamente igual que en España).
- No segundo parágrafo da mesma páxina propón a dialéctica do "filántropo beneficiario" vs. o "receptor da misericordia" que ten moitos malentendidos e egoísmos por ambas partes que pode por deshumanizar esta cooperación, convertíndoa "nunha transacción comercial entre usuario e proveedor", sendo un simple proveedor de servizos. Na acción humanitaria é posible que isto se de de xeito moi habitual (e pode ser que non haxa outro remedio se se quere cubrir as necesidades mínimas da poboación nunha catástrofe humanitaria). Pero se se está no outro extremo do continuum humanitario, ou mellor aínda, na parte máis centrada en "desenvolvemento" e non tanto en "emerxencia" do contiguum humanitario, é necesario deseñar estratexias de traballo para que non se produza esa sensación de sustitución das súas propias estruturas e institucións no subministro de servizos básicos. Aquí tamén se pon de manifesto a visión da cooperación para o desenvolvemento como "cooperación internacional para o desenvolvemento", e desgraciadamente así entende o estatuto do cooperante e a lei de cooperación internacional (esta última mesmo non inclúe como cooperante ao voluntariado internacional para o desenvolvemento, o cal xa é totalmente sangrante), pero estes temas quedan para outro día.
- A sensación que transmite o libro de que cooperación para o desenvolvemento (máis aló de que falemos de acción humanitaria, emerxencias ou desenvolvemento) é só a que se fai noutros países chega ao seu cumio na páxina 86, onde se distinguen 3 grupos de persoas segundo a súa reacción á inevitable crise existencial sobre se o que fan paga a pena:
- Os que superan as dúbidas reexaminando as motivacións e propósitos
- Os que seguen no traballo pero maltratándose e "errando polo planisferio"
- Os que deixan o mundillo das ONG.
- Os valores de tolerancia e respecto aos dereitos humanos que, como menciona na páxina 88, non se poñen de manifesto moitas veces no noso entorno cos veciños negros do noso edificio ou os musulmanes que queren ter unha mezquita no noso barrio (mesmo polos "filántropos" que axudan en cambio a "famélicos perdidos nun remoto deserto africano") deben por iso traballarse tamén nun "contiguum" polas propias organizacións que traballan en cooperación para o desenvolvemento (iso é a sensibilización e sobre todo a "Educación para o Desenvolvemento" que cada vez estase a converter, afortunadamente, nun dos piares máis sólidos das chamadas ONGD). Se traballamos polo desenvolvemento, a etiqueta de "internacional" que queden con ela os políticos (de feito non hai tanto que a Axencia Española de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento era só "Axencia Española de Cooperación Internacional", a etiqueta de "internacional" élles útil para dividir competencias para o Ministerio de Asuntos Exteriores ou para a Secretaría Xeral de Relacións Exteriores da Xunta o do goberno autonómico que sexa, aínda que tamén promoven accións de Educación para o Desenvolvemento en España ou Galicia, a ver se conseguemos que polo menos a AECID chegue a chamarse "Axencia Española de Cooperación para o Desenvolvemento" e empezamos a ser coherentes..., pero de momento non que aínda cambiaron os logos hai pouco, e en Galicia ademais nin sequera temos todavía Axencia Galega de Cooperación).
O libro da para moito máis, pero será outro día.
Outros enlaces relacionados
El espejismo humanitario, 2
El espejismo humanitario, 3
lunes, 14 de marzo de 2011
Top libros, algunos libros que me han impactado
- El Juego de Ender de Orson Scott Card (incluso para gustos quizás aun sea mejor la segunda parte: La Voz de los Muertos)
- El nombre de la rosa de Umberto Eco (si te agobia la filosofía y la historia puede que no pases de las 100 primeras páginas...)
- Ébano de Ryszard Kapuscinski
- ¿Sueñan los androides con ovejas eléctricas? Philip K. Dick (en ella se basó Blade Runner)
- Dune (sobre todo el primer libro). Frank Herbert
- Serie de La Fundación de Isaac Asimov
- El señor de los anillos de JRR Tokien
- Sinué El Egipcio. Mika Waltari
- El que querais de la serie de Mundo Disco, de Terry Pratchett
- Memorias dun neno labrego. Xosé Neira Vilas.
- El ingenioso hidalgo don Quixote de la Mancha y su segunda parte El ingenioso caballero don Quixote de la Mancha. Miguel de Cervantes Saavedra
- El libro de los abrazos. Eduardo Galeano
- Un mundo feliz. Aldous Huxley
Sí, me encanta la buena ciencia ficción, como es ficción hay flexibilidad para tratar temas que aun no son problemas, o problemas similares a algunos que ya ocurren actualmente (y se pueden tocar de forma sutil, de forma que una posible censura encubierta o los ataques furibundos que hacen perder las formas se diluyen). Como ya he comentado, por eso prefiero Futurama a Los Simpson...
miércoles, 17 de noviembre de 2010
LOS RENGLONES TORCIDOS DE DIOS
Se ha hecho hasta una película, pero me quedo con la canción de Mago de Oz del mismo título.
"Parir pensamientos es como vaciar sólo con mis manos el mar"
viernes, 12 de marzo de 2010
DECIDME COMO ES UN ARBOL
[...quisieron arrasar la Cultura, porque esta formaba parte de sus enemigos. Conocida es la anécdota de Salamanca, el enfrentamiento entre Unamuno y el general Millán Astray, cuando este gritó: ¡Abajo la Cultura!¡Viva la Muerte!
La Cultura es una eterna alborada siempre renaciente e invencible.]
Millán Astray aun tiene calles dedicadas en España...
[Se puede temblar sin doblar la frente]
[El Ché se me acercó, me saludó con la cordialidad de siempre y al verme un poco confuso me dijo:
- Mira Marcos, yo sé que esto no tiene importancia pero hay que crear una escuela de sencillez y ser un ejemplo para los demás. Los revolucionarios tenemos que ser honestos y austeros, de una austeridad ejemplar, sobre todo cuando estamos en el poder.]
¿No podemos ser todos un poco revolucionarios?
[Antiguamente los seres humanos y los pueblos vivían lejos los unos de los otros y era fácil vivir de espaldas a los problemas de los demás. "Eso está muy lejos de mi cama" decía un viejo refrán [...] Hoy nadie puede sentirse seguro en su pequeña libertad si considera ajena la esclavitud de los otros. Aunque sea por instinto de conservación, en el mundo de hoy, el ser humano debe ser solidario, tiene que implicarse para defender la paz, la libertad y la seguridad de los suyos. Una guerra en cualquier rincón del planeta puede terminar incendiando nuestra casa. Pero una voz no basta, hay que unirla a la voz de los demás y globalizar la acción para defender nuestras vidas.]
No todos tienen por qué tener interiorizados valores altruistas y solidarios "per se". Se trata de un "egoismo generoso": simplemente el que si todos tienen libertad, nosotros tendremos libertad.
Y la última mención, para mí la más especial, aunque no lo reproduciré aquí, es para el que considero el episodio más triste de todo el libro. Es curioso que a pesar de todo el drama y sufrimiento de los presos, condenados a muerte (el propio Marcos Ana dos veces), privados de sus familias y humillados, que Marcos relata de un modo optimista y hasta jovial, el episodio que me hizo ser más consciente de la tragedia de la represión oscura y sin sentido, es el de una madre, Ana Faucha, que busca y espera a su hijo encarcelado...
jueves, 21 de enero de 2010
LA MÚSICA DE LAS ESFERAS
[... la gente acudía a él desconsolada, y él les cobraba poco, o incluso nada, y tan sólo deseaba poder remediar también el hambre, la miseria y la maldad; remediar la desnutrición, que hacía que los niños crecieran deformes; remediar el mal que transformaba a una niña de diez años en una criatura apagada y embotada por la ginebra para saciar los apetitos de algún viejo.
Tras concluir sus estudios en el Hotel de Dieru, Raultier había trabajado durante los primeros años de la Revolución (Francesa) como officier de santé e hizo cuanto estaba en sus manos para aliviar la miseria que asolaba las callejueslas apestosas de París. Casi llegó a entender que todos aquellos hombres y mujeres, privados hasta entonces de todo salvo del instinto de supervivencia más animal, se hubieran vuelto con tal ferocidad contra los aristócratas que los habían pisoteado una y otra vez.
Pero ¿habían mejorado realmente la situación en París? Raultier había oído decir que los ricos tenían ahora otros rostros y otros nombres, y seguían paseándose en sus coches elegantes ante las miradas silenciosas y hambrientas de los pobres. En su opinión, el hambre era una enfermedad peor que la lepra; y siempre eran los niños los que sufrían más. ]
domingo, 25 de octubre de 2009
LOS LIBROS ELECTRÓNICOS
En cuanto al ahorro en papel..., el impacto sobre las industrias madereras y el monte (por ejemplo el monte gallego, especializado en baja calidad para astillado y papelería) puede ser perjudicial en un principio, y creo que aunque la adopción de esta tecnología sea paulatina, hay que irse planteando una necesaria reconversión en el modelo forestal de estas zonas (hay que recordar que la reconversión del modelo forestal puede llevar muchos años, no es un cultivo que se puede cambiar cada año). También se dice que son las plantaciones de rápido crecimiento las que más CO2 fijan (ya que es "su alimento", y "comen" muy rápido). Pero parece un poco demagógico condenar a las tecnologías que ahorran procesos industriales caros y contaminantes porque no promuevan plantaciones que fijen CO2, ¿no?
Lo que no me queda tan claro es el impacto de construir estos cacharritos ¿se usa el coltán igual que en los teléfonos móviles, portátiles, cámaras digitales, etc.? Y también me da que pensar las batallas que está ya habiendo por el control de ingentes almacenes de libros electrónicos, a ver si va a ocurrir lo mismo que en "el derecho a leer"...
Por eso siempre es bueno estar informado, cualquier nueva tecnología puede crear desajustes (muchas veces sin intención). Pero la culpa no es de que se use coltán, sino de como hay gente que quiere aprovecharse de él oprimiendo a otros más vulnerables, y el problema de la dependencia de ese material que se puede generar sin que dé tiempo o interese buscar alternativas hasta que sea demasiado tarde (¿como los combustibles fósiles?). Y no penseis que no ha habido ya interesantes debates sobre este tema.
Mientras, sólo queda ser austeros, ¿para que cambiar de cámara,móvil o portátil si el que tengo me sirve? ¿Porque hay que consumir para salir de la crisis?
martes, 13 de octubre de 2009
GOTAS DE FRIKI-FRESCOR II, OBAMA Y LOS VIAJES EN EL TIEMPO
También es importante definir qué pasaría si una vez que el personaje vuelve atrás (y puede verse a sí mismo), cambiara algo de la línea temporal (y si eso sería posible o en caso contrario se provocaría una “paradoja espacio-temporal que destruiría el mundo”. En el caso de Cronocrímenes, era imposible, y los protagonistas se las arreglaron para que nada cambiara. En la inolvidable trilogía Regreso al Futuro, a pesar de las dificultades, tampoco hubo cambios. Incluso en el guiño que la serie Futurama hizo en una de sus películas (El Juego de Bender, título para recordar un libro que todo el mundo debería leer) también a este tipo de historias se las arreglaron para que al final todo casara.
Hay un suplemento (que ha ganado algunos premios) del juego de rol GURPS llamado “Viajes en el tiempo” que trata todo este tema (el hecho de que en uno de sus capítulos aconseje leerlo sólo a gente con ciertos conocimientos de física teórica no hace que sea complicado, al contrario, es realmente un suplemento que aporta valor añadido, y sirve para tener una idea más clara de como manejar estas situaciones).
Incluso en la genial saga de libros de Mundodisco, de la que hablé, hacen un guiño a estos temas a través de lo que llaman algo así como “retro-vino”, que nacía de “uvas reanuales”, que se sembraban un año y crecían el año anterior. El retro-vino provocaba, claro está, retro-resaca, que aparecía el día anterior de haber bebido, lo cual te obligaba a beber al día siguiente so pena de provocar una paradoja espacio temporal que destruyera el mundo...
¿Y tiene todo esto que ver con Obama y su premio nóbel? Pues sí, ya que el premio nóbel de Obama es un “retro-premio”, con lo cual ahora le toca realmente merecerlo, so pena de provocar una paradoja espacio-temporal que destruya el mundo... (además de verdad).
martes, 8 de septiembre de 2009
GALICIA SOLIDARIA. O SISTEMA GALEGO DE COOPERACIÓN AO DESENVOLVEMENTO
Hoxe, día do cooperante, paréceme un bo momento para mencionar un libro que fai todo un esforzo de achegar ao público, a través de diversos autores especializados no seu campo, a evolución dos distintos actores da cooperación ao desenvolvemento en Galicia ata a situación en 2007, e os seus retos de futuro.Se ben o libro, editado por Xulio Ríos e Carlos Teijo, ten datos e comentarios que xa están desfasados (pola diferencia de 2 anos entre que se rematou e se puido publicar), ao falar de evolución e datos históricos, sempre é moi recomendable para quen está interesado neste tema (onde Galicia aínda está á cola de España). Ademais, a problemática e retos para a cooperación galega que identifican son plenamente vixente hoxe en día (se cabe aínda máis vixentes, co cambio de goberno, que pode atopar neste libro interesantes pinceladas para non perder o rumbo na estratexia da cooperación galega). Por outra banda, é benvido calquer estudio neste tema no ámbito galego, que fai boa falta...
Os contidos (difíciles de atopar na web, e mesmo no propio libro, onde o índice ven ao final bastante escondido):
Parte I. O contexto da acción galega en materia de cooperación
- O sistema internacional de cooperación ao desenvolvemento: o entorno global. Carlos Teijo (profesor de Dereito Internacional Público e Dereito da UE na USC, e membro do Consello Galego de Cooperación como experto independente).
- A cooperación ao desenvolvemento das comunidades autónomas. Susana Ruiz Seisdedos (profesora da Universidade de Xaén, e coordinadora do master de Xestión da Cooperación Internacional e das ONGs da universidade de Granada).
- Un achegamento á cooperación descentralizada en España: o entorno próximo. Juan Carmelo García (Presidente de IEPALA)
Parte II. Das orixes á madurez: cara ao artellamento dun modelo moderno de cooperación.
- Panorama actual da cooperación galega: os números básicos da nosa AOD. Carlos Teijo.
- O marco normativo e institucional. Carlos Teijo.
- Os actores do proceso de cooperación.
1. A Xunta de Galicia como actor da cooperación. Margarita Pérez e Xulio Ríos (a primeira é vicepresidenta de Solidariedade Internacional de Galicia, e deputada por Lugo do grupo socialista no congreso; o segundo é director do IGADI, docente nos masters de cooperación da USC e no postgrado da UDC, e membro do Consello Galego de Cooperación).
2. Orixes e actualidade da cooperación ao desenvolvemento en Galicia: as ONGDs galegas. Rosa Muñiz e Xavier Sánchez (a primeira e a coordinadora da elaboración do Informe Cero das ONGDs en Galicia e fundadora da cooperativa CIDADANIA de investigación social; o segundo colabora en CIDADANIA e tamén na elaboración do Informe Cero).
3. As administracións locais: o Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade. Xulio Ríos.
4. As universidades: a investigación para o desenvolvemento. Enrique Peña (profesor da UDC, coordinador ata este ano da Oficina de Cooperación e Voluntariado desta universidade, e coordinador académico do curso de especialización sobre cooperación internacional na mesma).
5. Outros actores do sistema. Virxinia Romero (consultora en cooperación ao desenvolvemento con experiencia en distintos ámbitos da mesma).
Parte III. As dinámicas de cooperación.
- O labor da educación para o desenvolvemento. Manuel Dios (presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz).
- O comercio xusto en Galicia. Xan Hermida (activista destacado e fundador de Amarante).
- A cooperación galega nos medios de comunicación. David Reinero (xornalista, colaborador do IGADI).
Parte IV. A axuda humanitaria en Galicia.
- A axuda humanitaria en Galicia. Fidel Martín (Coordinador de Cooperación Internacional de Cruz Vermella en Galicia).
Parte V. Desafíos de futuro para o sistema galego de cooperación.
- Desafíos de futuro para o sistema galego de cooperación. Carlos Teijo e Xulio Ríos.
Anexos
- Declaración sobre o dereito ao desenvolvemento.
- Declaración do Milenio.
- Lei de cooperación galega.
Un par de notiñas personais:
- botei en falta unha referencia máis clara a necesidade de non vencellar a AOD (que debe ter un obxectivo de Desenvolvemento con igualdade de oportunidade para os pobos) con intereses xeoestratéxicos. A AOD non é unha ferramenta de presión política.
- o voluntariado para o desenvolvemento requeriría dunha revisión máis pormenorizada como xeito de transformación da sociedade para acadar os obxectivos finais que mencionaba, fronte ao profesionalismo galopante que parece que se quere transmitir nos derradeiros anos en cooperación (e nalgunhas partes deste libro, tamén). É como a lei do péndulo, parece que se quere pasar de accións exclusivas de voluntariado á profesionalización sen protagonismo das persoas que forman a sociedade. ¿Cómo surxen mellor os axentes transformadores da sociedade, mediante expertos que transmiten a sociedade mensaxes xurdidos de experiencias no sur ou investigación para o desenvolvemento, ou sendo as persoas individuais que forman a sociedade vehículo eles mesmos da transformación social, mediante a acción exemplarizante, e participando en tódolos ámbitos da cooperación, incluidas as súas decisións estratéxicas? Eu móllome neste debate: na miña opinión, os profesionais na cooperación internacional deben ser apoio (ou dos axentes locais nos países cos que se coopera, ou do voluntariado e a sociedade no norte), non protagonistas, e penso que é necesario buscar perfiles de "facilitador" máis aló dos puramente técnicos.
domingo, 23 de agosto de 2009
DOS GOTAS DE FRIKI-FRESCOR...
Por un lado referirme a este artículo, comparando a los asesinos "artesanales" de antaño con las prácticas que se dan actualmente (pobriños, no tienen nada que hacer), con un punto de sarcasmo y hasta de "incorrección política" que me gustan mucho. Está extraído del libro "Diario íntimo de Jack el Destripador", de Koldo Campos.
Por otro, el juego de rol Inferno. Un juego de rol para principiantes sobre la xenofobia, la integración y el sexo con seres no-humanos. Con ese título, ya os imaginais qué me llamó rápidamente la atención...no, no es lo del sexo con seres no-humanos (bueno, eso un poco también). Es el primer juego de rol que conozco que hace referencias explícitas a su uso como herramienta para la integración, y por tanto para la Educación para el Desarrollo. Y encima está en Creative Commons... Ya me tarda montar una partidita promovida por alguna ONG o asociación (y lo próximo que tengo en mente, Juegos de Rol como Tecnología para el Desarrollo Humano...).
viernes, 7 de agosto de 2009
CUADERNO DE VIAJE PARA ACOMPAÑAR EXPERIENCIAS DE VOLUNTARIADO SOCIAL
Me quedo con dos pasajes del manual:
- El Semáforo para controlar nuestros impulsos (válido en cualquier tipo de problema):
ROJO: detente, serénate y piensa antes de actuar
AMARILLO: expresa el problema y dí como lo sientes, proponte un objetivo positivo, piensa en varias soluciones, piensa de antemano en las consecuencias.
VERDE: sigue adelante y trata de llevar a cabo el mejor plan
- La historia de cadauno, alguno, cualquiera y ninguno:
"Cada vez que hay que hacer un trabajo importante y se pide a CADAUNO que lo haga, CUALQUIERA está seguro de que ALGUNO lo va a hacer, pero NINGUNO lo hace. ALGUNO se enfada a causa de ello, porque es el trabajo de CADAUNO. CADAUNO piensa que CUALQUIERA puede hacerlo, pero NINGUNO se da cuenta de que CADAUNO no lo ha hecho. Al final resulta que CADAUNO se enfada con ALGUNO, cuando NINGUNO hace lo que, en realidad, CUALQUIERA puede hacer". Esto en Galicia se resume diciendo "Cousas do Común, Cousas de Ningún".
lunes, 3 de agosto de 2009
OS DOUS DE SEMPRE
jueves, 30 de abril de 2009
CONTRA LA CEGUERA, LEE
jueves, 26 de marzo de 2009
SAGA MUNDO DISCO
martes, 30 de diciembre de 2008
CIUDADANO, ERES FELIZ?
Hay libros y películas variadas de lo llamado ciencia-ficción distópica (cuya tendencia pasado un tiempo de su publicación es más a la de ciencia que a la de ficción) que merecen mucho la pena. Libros ya de antes de los años 50 del siglo XX como Un mundo feliz (que ha dado título hasta a discos de música heavy), 1984, o películas en tono a los 80 como Rollerball, La Fuga de Logan, o Tron, por citar algunas que he descubierto recientemente, aunque hay incluso más antiguas (por supuesto, muchas otras seguro que se os ocurren, más conocidas o más recientes como Blade Runner, basada en un libro anterior de Philip K. Dick, El Planeta de los Simios, también basada en un libro, Mad Max, I.A. o la propia trilogía Matrix) nos muestran el mundo de una manera más o menos apocalíptica, situación a la que se ha llegado casi siempre por las malas prácticas de la especie humana y su apatía a la hora de buscar soluciones conjuntamente, haciendo bueno el dicho gallego de "cousas do común, cousas de ningún" que se ha puesto de relieve este año en Poznan con el cambio climático o en Roma con la cumbre de la FAO (el hombre no es que sea lobo para la propia especie humana como decía Hobbes, es mucho peor, los lobos actúan como actúan por un instinto que hace sostenible al ecosistema). Incluso juegos de rol han originado alguna de estas variantes "molestas" de la ciencia-ficción, destacando Paranoia (al que pertenece la frase del inicio, si la oías durante el juego los problemas estaban cerca...) pero también Fading Suns. Tiene muchos enlaces con lo ciberpunk, que incluso se podría considerar un subgrupo de esta ficción distópica.
Aprovecho para, basándome en una broma que a un amigo le gustaba hacer, que consistía en hacer creer a la gente que él tenía implantado un chip en una oreja con sus datos, que incluso servía como tarjeta universitaria (?! creedme, era capaz de convencer a la gente), de ofreceros una oferta: pagando un pequeño suplemento de 60 euros se puede activar en vuestro chip el circuito de los sentimientos. El del sentido común os saldrá más caro, unos 200 euros. Y buf, el de la felicidad..., no tiene precio... Aunque otra opción son las pastillas, la roja siempre os saldrá más cara...
martes, 21 de octubre de 2008
V DE VENDETTA
viernes, 10 de octubre de 2008
TIC TAC
Este libro parece que pretende captar momentos que se van entretejiendo durante todo el libro, y cuando acabé de leerlo me quedé con retazos y con la sensación de paso del tiempo.
Pero lo que más me gustó es como capta diálogos de la gente de todos los días, de lo que puedes oir en la calle, en un parque, en un bar, y sobre todo los monólogos de la gente, monólogos consigo mismo o con quien les sepa escuchar. Los monólogos que aturden, que pasan de un tema a otro con cualquier mínima excusa argumental, igual que cuando estamos pensando, o como cuando se está hablando con otra gente y nos sentimos a gusto para abrir nuestros pensamientos más profundos, o los que están justo bajo la superficie, y que liberan miedos, obsesiones y reflexiones que a la luz y tal y como lo cuenta el protagonista hacen reir (al menos a mí...).
lunes, 29 de septiembre de 2008
LOS SECUESTRADORES DE BURROS
Este cuento lo encontré en una tiendita de segunda mano de estas que venden de todo (parece que ahora con la crisis están viviendo una época dorada,en fin, no todo van a ser malas noticias).
Hace mucho lo había oído recomendar en un programa de radio, y a pesar de ser un libro para niños me lo llevé (es de Gerald Durrell, buenísimo, el próximo que consiga tiene que ser Mi Familia y Otros Animales...). Me lo ventilé en poquísimo tiempo, no sólo por ser cortito, también porque me resultó fácil de leer y entretenido, todo un canto a la resolución de problemas con la filosofía "a grandes males, grandes remedios", y todo ambientado en un pueblito de una isla griega que debe ser el equivalente mediterráneo a Cecily, de la (para mí) mítica serie Doctor en Alaska. Los orígenes ingleses del autor se reflejan en cómo los protas, del mismo país y de vacaciones en la islita, parecen ser buenos, listos y altos, pero realmente uno se queda con una agradable sensación de mezcla de culturas y formas de ser, con unos personajes con divertidas peculiaridades, y unas relaciones de vecinas típicas y muy familiares para los que aun tengan algún tipo de relación con el rural (y en Galicia aun la hay).