domingo, 14 de diciembre de 2008

QUILOMBAGEM Y EL EGOISMO HUMANO

Estos días el espectáculo de Quilombagem recorre como una ola arrolladora toda la geografía española, coincidiendo de forma casual con la semana de los derechos humanos. Su finalidad, la denuncia y la sensibilización, una iniciativa más del Centro de Defensa de la Vida y los Derechos Humanos de Açailândia, Brasil.
Ayer tuve la suerte de verlo en Santiago de Compostela, gracias a una serie de gente que se dejó la piel en conseguir que este grupo de chavales y chavalas pueda dar un golpe de realidad en nuestras caritas a través de música, baile, canto, teatro y capoeira, elementos culturales muy ligados en su país a los esclavos negros que traían en condiciones inimaginables. Y es que la esclavitud que hubo durante siglos en Brasil (y en todo el resto de colonias americanas), hoy en día simplemente ha cambiado de nombre y de traje, y ha convertido a las personas en trabajadores atrapados en lugares remotos donde sus derechos son violados sistemáticamente, y lo que es peor, en muchas ocasiones se ven obligados a aceptar esa vida para sacar adelante a sus familias. Es la esclavitud que crea nuestro modelo de desarrollo...

¿Y cómo poner fin a eso? Que duda cabe que la protección legal es un gran avance y respaldo, pero también hacen falta voluntad política y destinar los recursos recesarios para llevarla a cabo. Y eso se consigue inculcando en los valores de la sociedad y de las personas el respeto por los derechos de los semejantes, desde pequeños. La tentación de aprovecharse del resto del mundo para medrar personalmente es algo que los seres humanos tienen muy desarrollado. LA CLAVE ES, COMO SIEMPRE, LA EDUCACIÓN.

jueves, 11 de diciembre de 2008

CONSUME HASTA MORIR

Y llega la Navidad y el consumismo..., aunque esto que cuentan en Consume hasta Morir hubiera podido ocurrir en cualquier lugar y cualquier época (un partido de fútbol, una manifestación, un incendio o una peregrinación masiva). Da pena que haya tantas cosas que puedan pasar por encima de la vida humana, si bien una vez que las estampidas comienzan, o pisas o te pisan...
La pregunta es ¿quién permite que se llegue a estos extremos?

domingo, 7 de diciembre de 2008

LA BELLA ITALIA...MILAN, TURÍN, FLORENCIA. CIAO

Pois aló fomos 7 mochileiros visitar a unha espía que tiñamos en Torino, que ademais fíxonos de guía e lle okupamos a casa. Moitas gracias, Muerte!!!!
Ma che cosssa!!!

Primeiro día en Milano, tras volar desde Porto.


Pésame recoñecelo, pero a Duomo de Milano é a máis fermosa das que vin por dentro (síntoo, catedral de León...). Ademais acaban de limpar a pedra e tamén está preciosa por fora (aínda que ahí ten que competir con Burgos e as francesas). A praza coa Duomo é case o único turísitico que ten Milano (cidade que pareceume bastante gris..., e síntoo, pero en entornos catedralicios aínda non atopei nada que se poida nin acercar a Santiago de Compostela).

Consumismo puro e duro nunhas galerías moi chulas que dan a praza da Duomo, con bolsos de 1200 euros, ¿quén comprará esto?
Leonardo Da Vici, das poucas persoas ás que igual ata lle pediría un autógrafo..., formouse en Florencia pero traballou moito en Milano

Día 2, por Torino, poñéndonos cegos de pizza e pasta.


Torino nocturno. Gustoume esta cidade

La Mole, en serio, chámase así (a verdade é que sí e bastante grande ;-D) ,o símbolo da cidade, cunha vista espectacular desde ela (o de arriba é un intento de montaxe panorámico de 360º).

Terceiro día, Florencia. Puro turismo, e non me extrana...

Típica panorámica onde se ve a famosa Duomo coa cúpula de Brunelleschi

Il ponte vecchio, esas casas que ten, que eu pensaba que serían restaurantes, son xoierías...


Carto día. Bardonecchia, nos Alpes (no borde do Parque Nacional de la Vanoise, lindando con Francia), tras unha nevadiña en Torino, vendo como según se ía subindo de altitude o manto branco ía cubrindo o chan. Bardonecchia é un pobo demasiado bonito para que me gustara (o feísmo tan inexistente e a integración das casas no entorno era tan lograda que até resultaba artificioso). Típico pobo onde se vai facer sky, de residencia vacacional, a verdade é que mereceu a pena polo bonito que se veía todo nevado, e as paisaxes chulísimas, pero algo nas casas grandes de pedra e madeira, tan noviñas, formando condominios dos que teñen garda de seguridade, non me deu bo rollo. Nin fixen fotos...

O último día, a Venaria Reale, caprichos de nobles...

O pazo de caza dos Saboia, que mesmo reformaron para que o xardín fora de tipo francés, co eixo cara ó infinito. E que non se che ocorrera cazar un cervo nesta zona, que até hai cancións que contan o que che poderían facer... Agora os políticos confórmanse con comprar audis de un porrón de millóns, ou fanse chalets en zona de protección costeira.

domingo, 30 de noviembre de 2008

Desarrollo igual a colonialismo, ¿siempre?

Hace un tiempo leí un interesante artículo con unas declaraciones un tanto pesimistas y muy críticas sobre la cooperación al desarrollo. Es una acusación cada vez mayor la de que la cooperación internacional le hace el juego al modelo de desarrollo imperante, que además se pretende extender a todos los rincones del planeta. En esta acusación se engloba a todos los agentes que se considera tradicionalmente partes de la "máquina de la cooperación" (agencias multilaterales, ONGs en los países donantes y de los receptores, gobiernos, empresas, etc.) y a todos los tipos de mecanismos de cooperación (ayudas ligadas y créditos, condonación de presunta deuda externa, ayudas canalizadas por los programas de las grandes agencias, ayuda bilateral, ayudas canalizadas por ONGDs en general y alguna más que me dejo por ahí).

Pero no comparto (y es de lo poco que no comparto de todo lo que cuenta en su artículo) la pesimista frase de que "en cualquiera de sus nuevas formulaciones, el desarrollo es una forma de colonialismo", ni tampoco lo que los autores de otras críticas hacen, de meter en el mismo saco a todos los agentes y mecanismos existentes en la cooperación para el desarrollo.

Creo que quienes son más libres para explorar y promover otro tipo de hacer cooperación son, en mi opinión, las ONGDs (precisamente por ser no gubernamentales y no tener forzosamente que alinearse con la ideología de un gobierno, sino con la de su base social, aunque parte de sus fondos puedan venir del gobierno), y otras formas de organización de la sociedad civil en todo el mundo (foros, redes, etc., precisamente porque están basadas en la gente).

Muchas están promoviendo este cambio, comenzando por cambiar el concepto mismo de cooperación para el desarrollo. Porque cooperar es TRABAJAR CON y no "ser superior a", y hay otros modelos de desarrollo distintos al de "crecimiento a costa de lo que sea", ni "crecimiento sostenible", ni otras falacias que nos quieren hacer tragar (lo sostenible está de moda, da igual como se emplee la palabra).

Este cambio de visión de la cooperación hace que se abra el "campo de acción" a la denuncia en todo el mundo, a llevar a la práctica modos de vivir que no pongan en peligro otros modos de vivir de otras zonas geográficas, y sí, también a hacer programas de cooperación que no prolonguen o aumenten la desigualdad de oportunidades y sólo sean parches y "limpiaconciencias", y trabajen realmente por facilitar los medios para que los ciudadanos decidan su propio desarrollo.

Las teorías de decrecimiento, el consumo responsable, la huella ecológica, la tecnología para el desarrollo humano son sólo algunos conceptos y modelos que merece la pena explorar para darnos la esperanza de que OTRO MUNDO ES POSIBLE.

domingo, 23 de noviembre de 2008

¿CABEZA DE RATÓN O COLA DE LEÓN?


Puestos a elegir, prefiero ser cabeza de ratón que cola de león, pero de los ratones que le muerden en el rabo al león (y que , si se descuida, se lo comen).