Aquí dejo el enlace a un documental que dieron en Documentos TV en la 2 ayer sobre tráfico de armas. Aunque no descubre nada nuevo, sí me pareció interesante porque hablaba un amplio abanico de actores implicados (diseñadores de armas, trabajadores de fábricas de armas, cascos azules incompetentes que no se enteran o no quieren enterarse del contrabando de armas en el lago Alberto, niños soldado, campesinos entre dos fuegos en el Congo, directivos de fábricas, militantes pacifistas, etc.) sin caer en el juicio fácil.
22 años de programa (posiblemente de los mejores que se pueden ver en la televisión hoy en día).
Sólo eché de menos que mencionaran España como ejemplo de los que tiran la piedra y esconden la mano, pero pedir algo así a la televisión pública igual ya es demasiado tal y como están las cosas de los medios...
Zona Okupada de A Cova da Meiga. Atoparedes nela cousas sobre cooperación para o desenvolvemento,ecoloxía social,software libre,xogos de rol,libros,música,películas...Porque desde a nosa "cova" podemos cambiar o que non nos gusta da sociedade! --- Zona Okupada de A Cova da Meiga. Encontraréis en ella cosas sobre cooperación para el desarrollo,ecología social,software libre,juegos de rol,libros,música,películas...¡Porque desde nuestra "cueva" podemos cambiar lo que no nos gusta de la sociedad!
miércoles, 30 de abril de 2008
viernes, 25 de abril de 2008
¿HAY BUENAS NOTICIAS EN COOPERACIÓN?
Buena noticia para los que tratamos de ver la botella medio llena (sin dejar de preguntarnos por qué la otra mitad está vacía):
milagro en Tanzania
Así que cuando encuentre noticias de estas que dan un poco de luz y ayudan a seguir adelante, las iré contando también ...
...y como estas cosas hay que contrastarlas, os cuento que algunas fuentes fidedignas que andan por Tanzania trabajando en estos temas de agua y salud me comentan que los antirretrovirales empezaron a emplearse de forma generalizada hace relativamente poco en algunas zonas del país (2006 en adelante), aunque igual en otras zonas comenzaron antes y ya entre 2000-2004 dejaron sentir sus efectos algo (en cualquier caso, aun falta mucho por hacer en este tema, y con la ingenuidad que es culpa de lo bien que se está en A Cova siempre se pregunta uno por qué se tarda tanto en "generalizar" estos medicamentos...)
milagro en Tanzania
Así que cuando encuentre noticias de estas que dan un poco de luz y ayudan a seguir adelante, las iré contando también ...
...y como estas cosas hay que contrastarlas, os cuento que algunas fuentes fidedignas que andan por Tanzania trabajando en estos temas de agua y salud me comentan que los antirretrovirales empezaron a emplearse de forma generalizada hace relativamente poco en algunas zonas del país (2006 en adelante), aunque igual en otras zonas comenzaron antes y ya entre 2000-2004 dejaron sentir sus efectos algo (en cualquier caso, aun falta mucho por hacer en este tema, y con la ingenuidad que es culpa de lo bien que se está en A Cova siempre se pregunta uno por qué se tarda tanto en "generalizar" estos medicamentos...)
viernes, 18 de abril de 2008
viernes, 11 de abril de 2008
¿Se se salvan os bichos morren as persoas?¿Se se salvan as persoas morren os bichos?
Dito así ó bestia e o tema que se tratou na xornada que hoxe tivo lugar no Castelo de Santa Cruz (para non perderse este entorno, eu non o coñecía e mira que está cerca, si é que sempre pasa o mesmo, por moito wanderlust que teña un...) sobre Retos e desafíos da cooperación internacional na conservación da biodiversidade organizado polo CEIDA.
Por causas de axenda dalgúns poñentes houbo un cambio no horario do curso, quedando agrupando en dúas mesas redondas pola mañá, unha con axentes de cooperación de fora de Galicia, e outra con axentes galegos que traballen co medio ambiente por eixo central.
Comezou o tema cunha presentación "institucional" onde destacou Enrique Peña repasando o papel da universidade como axente de cooperación (el é o director da Oficina de Cooperación e Voluntariado de Universidade de A Coruña). Logo estiveron o Delegado da Consellería de Medio Ambiente e a Subdirectora Xeral de Cooperación Exterior..., todo boas palabras sobre a importancia do tema e o ben que se "están empezando a facer" as cousas en cooperación en Galicia.
Despois, e xa na primeira mesa falaron:
- José Jiménez, conselleiro técnico do Programa Azahar da AECID: fixo un bo resumo dos problemas de enfoque do tema ambiental na cooperación e os prexuízos que tivo que enfrentar tradicionalmente do tipo "como vou coidar os paxariños se a xente anda a morrer de fame ou sen auga". Mencionou de pasada os Pagos por Servizos Ambientais, e parece un firme defensor da conservación in situ a través de parques naturais (con tódolos problemas que implican, e dos que en Galicia hai exemplos variados por no saber enfocarse a participación dos axentes do territorio). O dilema do prisioneiro e A Traxedia dos Comúns de Hardin púxoos como exemplos que poden explicar en moitas ocasións o que en Galicia se coñece como "Cousas do común, cousas de ningún" (como falando no café lle comentei), se ben botei de menos (tampouco daba o tempo despois do acurtamento) profundizar nisto xa que é perigoso partir destes modelos e teorías que as veces simplifican en demasía a relación home-ambiente natural.
- Óscar López, da universidade das palmas de Gran Canaria, que contou a experiencia de 10 anos de traballos a prol dos distintos tipos de especies de tortugas mariñas que desenvolven algunha parte do seu ciclo de vida en Cabo Verde, con todo o traballo de sensibilización, voluntariado e retroalimentación coas institucións canarias asociado.
- Nieves González, subdirectora do Instituto Canario de Ciencias Mariñas, que deu a visión máis institucional do traballo como Instituto e incidiu en como a creación de redes de actores a distintos niveis e distintos países é clave, se cadra aínda máis no caso dos ecosistemas (que non entenden de fronteiras).
- Guillem Chacón, director da Universidade Catalana de Ciencias da Natureza falou dos Cursos Internacionais de Natureza que organizan con Naturalistas Sin Fronteras e dun proxecto de protección de tartarugas (hmmm, ¿por qué serán tan "mediáticas" as tartarugas?) no que están inmersos nunha zona cercana ó lago de Maracaibo, en Venezuela.
Na segunda mesa, tralo café, de experiencias galegas, falaron:
- Judith Sing, de Amigos da Terra, que deu a visión duha ONG ambientalista-humanista. Posiblemente sexa das ONGs que a nivel interno máis ten debatido sobre esta dualidade. O final traballan como nos contaron, especializándose na perspectiva ambiental integral do desenvolvemento humano (como inseparable do ecosistema). Tamén tocaron a participación dos axentes implicados en tódalas fases dos proxectos, e a importancia clave da sensibilización e educación no norte e no sur. Propuxeron a erradicación do enfoque transversal dos aspectos ambientais nos proxectos de cooperación e que se lles dé peso específico, e que se evalúen con máis coidado estes aspectos nos distintos proxectos apoiándose se é necesario en actores que teñan experiencia no tema, como ONGs.
- Alfredo Novoa, presidente do Fondo Galego de Cooperación, dos que leva tempo nisto, posiblemente aprendendo á vez que facía (o cal non sempre é bo, pero ás veces non queda outro remedio, o malo é se cando xa se vai sabendo e tendo canais para traballar, e séguense facendo as cousas á vaiche boa, o que na miña opinión é o que ven facendo o Fondo nestes últimos anos cunha convocatoria arbitraria ou inexistente, e criterios de traballo pouco claros, esperemos que cambie). Defendeu a formación e traballo de xente de dentro dos axentes da cooperación sen ter que contar sempre coas ONGs (en resposta a petición de Judith), e defendeu a integralidade do ambiente e o xénero nos proxectos, se ben o fixo dun xeito algo deslabazado. Contou algunhas experiencias de proxectos do Fondo, e tamén reflexionou sobre a estructura das distintas institucións en cooperación, e cómo segundo el mestúranse indebidamente competencias. Puxo o exemplo da universidade (non entendo que tivera que ir a se meter coa universidade vindo dunha Alcaldía, que non son precisamente os modelos de organización en cooperación e voluntariado), e como nas tres universidades galegas mestúrase cooperación con voluntariado, o que na súa opinión non ten sentido (no debate posterior Enrique Peña estaba en contra en varios puntos disto, se ben Luis Gárate, seguinte poñente, e membro da UDC, apoiouno). Eu disto teño a miña propia opinión.
- Luis Gárate, profesor de antropoloxía da UDC, tocou o tema de enfoque cultural da cooperación (aínda menos transversal que o medio ambiente, e causa dunha gran parte dos fracasos nos proxectos de cooperación), e como este enfoque pode axudar a matizar e comprender as contradiccións home-natureza nos proxectos, sen caer simplemente no de "como son pobres explotan máis". Desta contradicción pódese ver algo máis aquí para ir profundizando. Falou das experiencias en Mozambique e outras zonas, e como os problemas no rural reprodúcense unha e outra vez en todo o mundo.
O final, parece que o que non estamos sendo capaces de facer aquí, que xa está todo viciado (incendios, problemas coa fauna salvaxe-habitantes do rural, mala xestión de parques naturais com Courel ou Fragas do Eume), tratamos de levalo fora... Teño esta sensación xa dende as saídas ocasionais que fixen da Cova, como a Nicaragua.
Un par de comentarios máis sobre cousiñas do evento:
- coma sempre o tempo dos poñentes alongouse moito e houbo pouco tempo para os coloquios, algo que case sempre se da sempre que nun seminario aparece "Mesa redonda". A realidade é que nestes eventos do que se trata é de intercambiar opinións de expertos no seu campo con xente que é "un pouco menos experta", pero que non vai a escoitar leccións maxistrais senon a xerar discusión en temas de interés, discusión que se coarta pola falta de tempo. Moito nos queda por aprender nisto.
- respecto da bibliografía entregada, a maioría dos títulos eran sobre xestión de espazos protexidos, pero eu creo que a clave para o éxito da xestión sostenible (sexa o que sexa iso) non serán os espazos protexidos, senon os "espazos non protexidos".
E, por cerrar referindome o título..., ¿non son ó final as persoas bichos?
VOLUNTARIADO E COOPERACIÓN NON PODEN IR XUNTOS?
Máis aló de que nas institucións como concellos, universidades, etc. poidan ter agrupados estes departamentos, e que o feito de separalos faga que de ser as cenicientas se convertan en cenicientas ó cadrado, penso que hai unha base filosófica que debe vencellar o voluntariado á cooperación.
O caso da universidade, que sempre me tocou máis de cerca, non creo que o seu papel na cooperación sexa soamente (nin sequera o máis importante) o de mandar profesores expertos na súas materias (e que poden saber ademais transmitilo moi ben a pesar da baixa formación do profesorado universitario en temas pedagóxicos, pero iso xa e outro tema) a contar o moito que saben no sur. Hai algo que se chama Educación para o Desenvolvemento, que é posiblemente a solución única a longo prazo, e que se fai dende ós estudantes novos, e promovendo a súa participación en actividades formativas alternativas e cívicas. Iso é tamén cooperación, e quen non teña claro iso só será unha "maquiniña dos proxectos de cooperación, sempre parches, bos ou non".
Iso non quita que haxa voluntariado noutros temas que non sexan cooperación internacional, que esixe outros coñecementos, e por iso o ideal posiblemente sexa que no equipo xestor destes temas nas institucións haxa alguén especializado en cooperación internacional, pero por favor, sen separalo do voluntariado...
O caso da universidade, que sempre me tocou máis de cerca, non creo que o seu papel na cooperación sexa soamente (nin sequera o máis importante) o de mandar profesores expertos na súas materias (e que poden saber ademais transmitilo moi ben a pesar da baixa formación do profesorado universitario en temas pedagóxicos, pero iso xa e outro tema) a contar o moito que saben no sur. Hai algo que se chama Educación para o Desenvolvemento, que é posiblemente a solución única a longo prazo, e que se fai dende ós estudantes novos, e promovendo a súa participación en actividades formativas alternativas e cívicas. Iso é tamén cooperación, e quen non teña claro iso só será unha "maquiniña dos proxectos de cooperación, sempre parches, bos ou non".
Iso non quita que haxa voluntariado noutros temas que non sexan cooperación internacional, que esixe outros coñecementos, e por iso o ideal posiblemente sexa que no equipo xestor destes temas nas institucións haxa alguén especializado en cooperación internacional, pero por favor, sen separalo do voluntariado...
PEGADA ECOLÓXICA vs. IDH, AMBIENTE vs. HOME?
Nunha imaxe de wikipedia podedes ver unha gráfica onde se compara a pegada ecolóxica co IDH. Trátase dun intento de comparar ambos enfoques, inicialmente "confrontados", de humanidade versus ambiente (cando en realidade sabemos que a primeira sen o segundo non teñen sentido, e o revés posiblemente sí...). Os resultados son chamativos (ahí non se ve moi ben, pero é curioso saber que o país que cumple o estar por debaixo dunha Terra na pegada ecolóxica e por riba dun umbral "razonable" de IDH era Cuba non hai moito. Claro, o IDH non ten en conta cousas tan importantes para o DH (Desenvolvemento Humano) como a liberdade de expresión e outras "cousiñas" das que Cuba non é precisamente un modelo. Así que realmente sí parece que o equilibrio entre o noso benestar a curto ou medio prazo choca co do noso entorno. Ó final a clave é saber si reaccionaremos antes de que sexa tarde...
Na busca de solucións, pódese facer a reflexión de que somos nos os que temos que reaccionar. A pesar da desigualdade de oportunidades para acceder a unhas condicións de vida dignas entre países, a maior presión é claramente dos países "desenvolvidos", por moito que se use e abuse da idea de que a maior parte da leña a usan nos países "en desenvolvemento" e fan presión moi grande nos recursos naturais por necesitalos "a curto prazo". Tamén nos usamos petróleo agora, e para chegar aquí arrasamos coa madeira de Europa, así que agora tócanos importar madeira doutros lados. Os números e estadísticas falan claro..., tampouco nós pensamos moito con visión a longo prazo. E non temos excusa, porque no norte asfixiamos á Terra porque non queremos parar o noso tren de vida, moi por riba do necesario, e noutras zonas o fan porque nin se poden plantexar facer outra cousa...
Na busca de solucións, pódese facer a reflexión de que somos nos os que temos que reaccionar. A pesar da desigualdade de oportunidades para acceder a unhas condicións de vida dignas entre países, a maior presión é claramente dos países "desenvolvidos", por moito que se use e abuse da idea de que a maior parte da leña a usan nos países "en desenvolvemento" e fan presión moi grande nos recursos naturais por necesitalos "a curto prazo". Tamén nos usamos petróleo agora, e para chegar aquí arrasamos coa madeira de Europa, así que agora tócanos importar madeira doutros lados. Os números e estadísticas falan claro..., tampouco nós pensamos moito con visión a longo prazo. E non temos excusa, porque no norte asfixiamos á Terra porque non queremos parar o noso tren de vida, moi por riba do necesario, e noutras zonas o fan porque nin se poden plantexar facer outra cousa...
viernes, 28 de marzo de 2008
EL DEBER DE LA INFORMACIÓN
Ayer en Santiago de Compostela Carlo Frabetti habló a un abarrotado salón de actos de la Fundación Caixa Galicia sobre El Deber de la Información, tras ser presentado como una persona de perfil "renacentista" (me pareció acertada la denominación, visto la cantidad de proyectos e historias de diversos palos en las que ha estado y está colaborando). Yo, aunque interesado en el tema de información alternativa, y ya harto de la televisión (hace varios meses que no la tengo y realmente no la echo de menos ni un poquito), no lo conocía, pero simplemente el saber que fue guionista del mítico programa infantil La Bola de Cristal y el menos conocido El Duende del Globo ya bastó para decidirme. Los electroduendes me han marcado... (para explicarlo a las gentes de las nuevas generaciones, podemos decir que son como una especie de "lunnis con humor negro", humor este último que siempre ha de ser más inteligente que los otros tipos de humor, para no caer en el mal gusto).
Frabetti hizo primero un repaso de el concepto de la información desde que se empezó a emplear de forma masiva como "arma" (que él fijó en el nazismo, por cierto, empleó la dura la frase de que la guerra la perdieron unos nazis pero la ganaron otros...). Otro concepto que me gustó y comparto totalmente es el de "metacensura", algo así como la censura del propio concepto de censura que se da hoy en día, de forma que uno se puede creer todo porque como no hay nadie que recorte ni tache ideas, a nadie se le puede ocurrir que manipulen de forma tan sutil. En el franquismo ya era sabido que existía la censura, con lo que tanto el que informaba como el que buscaba información podían buscar maneras de burlarla. Lo sutil siempre es lo más peligroso...
Pasó a tocar una serie de conceptos y aspectos de lo que se daba hoy en día, comentando la ya conocida diferencia entre ver (pasivo) y mirar (activo), y como se dice en general "ver la televisión" (en la zona de Vigo es al revés, "ayer te miré", como alguien del público le comentó más tarde). También se da en la radio con escuchar y oir (había un programa no recuerdo en qué cadena que, con muy buen tino, no hablaba de sus oyentes, sino de sus escuchantes). Incluso habló del gran constructo de una realidad alternativa y falsa que muchas veces los grandes medios que dominan la información hoy en día tratan de transmitir, pero cómo hoy mucha gente que están buscando alternativas (incluso jóvenes, oh maravilla, de esos que no hacen botellón, o incluso algunos que hacen botellón pero tienen tiempo para otras cosas, que también los hay porque, para quien no lo sepa, estar de botellón todo el día además de cansado también es aburrido, y hasta caro). Con internet esas alternativas están al alcance de muchos (una pena que no se hablara abiertamente de la brecha digital, aunque Carlo la insinuó en varias ocasiones). Como ejemplos mencionó bastante temas de tortura, aunque como le ocurrió a lo largo de toda su intervención, quiso dar pinceladas esquemáticas de demasiados conceptos, y algunos no quedaron lo suficientemente claros dando lugar a comentarios. Hay algo que a mí no me acabó de quedar claro en los ejemplos de Frabetti y que no ví que ni él ni los que hablaron en el coloquio manejaran (ni siquiera alguien de Amnistía Internacional que hizo una serie de observaciones en general acertadas, aunque pecando de cierto protagonismo). Me pareció que se comparaba a la ligera la tortura que puede haber en las cárceles o comisarías españolas con la que hay en otras zonas (por ejemplo en guerra, o con tortura permitida). No es lo mismo una sociedad torturadora que una sociedad donde hay personas que torturan. Es la misma diferencia entre una sociedad en la que existe la pena de muerte reconocida por ley y una en la que en un momento dado una persona puede tomarse lo que piensa que es justicia por su mano. En España, si se detecta malas prácticas por parte de funcionarios de prisiones o policía, está contemplado que se castigue. Otra cosa es que se haga a escondidas o haya quien haga la vista gorda. En estos casos se debería perseguir a las personas, en el otro caso el tema es más de opinión pública e incidencia política.
Entre algunas soluciones o alternativas que propuso, y con lo que cerró la charla, me llamaron la atención tres conceptos:
- Vox populi: o lo que dice la gente (Carlo dio un listado rápido de consignas que grita la gente en las distintas manifestaciones a las que ha asistido, manifestaciones que él mismo reconoció que están bastante sesgadas por su posicionamiento ideológico, de base marxista como el mismo enfatizó, y como alguien le comentó en el coloquio).
- Don't hate the media, be the media. Es el equivalente a si quieres cambiar algo, hadlo desde dentro, pero aplicado a los medios de comunicación. Y hoy con internet se puede recibir información y transmitirla llegando a algo más que nuestros vecinos o amigos, o como mucho con fanzines de tirada limitada y aun más limitada distribución, meritorios intentos a partir de los 60 de promover la cultura underground en todos los temas habidos y por haber, incluyendo la información alternativa a los grandes medios (cada vez más concentrados). Los blogs o bitácoras, las web, los feed, el correo electrónico e incluso los SMS facilitan esto.
- La bondad de la incredulidad (no me acuerdo cual fue su denominación exacta, pero esto servirá) : ya que muchos (presumibles) periodistas prácticamente tratan de hacer creíble información inventada o manipulada, entrando en la creación literaria (mismo de ciencia-ficción), se trata de dar la vuelta a lo que se pretende con la ciencia ficción que es sumergirte en esa ficción como si fuera real. En este caso sería "emerger de esa ficción que te venden como realidad".
En cuanto a los asistentes, me gustó que había gente de todo tipo, desde los más "intelectuales progres" (que muchas veces son los más intolerantes con la gente que no piensa como ellos, llegando a abuchear e interrumpir a personas que están exponiendo ideas con las que no están de acuerdo, en fin, los extremos se tocan..., aunque a veces lo que existe es simplemente mala educación), a gente proveniente de movimientos sociales de base, o de medios de comunicación alternativos, e incluso gentes "de la calle" (como se autodefinió alguien), que no sabe ya qué contarle a sus hijos sobre la situación del mundo.
De los muy impresionantes comentarios de algunos de los que intervinieron (no me gustan nada las intervenciones en coloquios de personas que solo exponen espectacularmente ideas muy loables para que el resto les aplauda, pero que no generan confrontación de opiniones ni profundizan en nada), me quedo con el de alguien que no tenía muy claro qué es eso de la educación para la ciudadanía y por qué hay tanto escándalo con ella (entre los que me incluyo), pero que se podría incluir en ella la educación para la información (por lo menos para ser críticos y saber filtrarla).
Por cierto, su blog es para los que están interesados por la ciencia y por todo en general (vamos, para los "renacentistas").
Frabetti hizo primero un repaso de el concepto de la información desde que se empezó a emplear de forma masiva como "arma" (que él fijó en el nazismo, por cierto, empleó la dura la frase de que la guerra la perdieron unos nazis pero la ganaron otros...). Otro concepto que me gustó y comparto totalmente es el de "metacensura", algo así como la censura del propio concepto de censura que se da hoy en día, de forma que uno se puede creer todo porque como no hay nadie que recorte ni tache ideas, a nadie se le puede ocurrir que manipulen de forma tan sutil. En el franquismo ya era sabido que existía la censura, con lo que tanto el que informaba como el que buscaba información podían buscar maneras de burlarla. Lo sutil siempre es lo más peligroso...
Pasó a tocar una serie de conceptos y aspectos de lo que se daba hoy en día, comentando la ya conocida diferencia entre ver (pasivo) y mirar (activo), y como se dice en general "ver la televisión" (en la zona de Vigo es al revés, "ayer te miré", como alguien del público le comentó más tarde). También se da en la radio con escuchar y oir (había un programa no recuerdo en qué cadena que, con muy buen tino, no hablaba de sus oyentes, sino de sus escuchantes). Incluso habló del gran constructo de una realidad alternativa y falsa que muchas veces los grandes medios que dominan la información hoy en día tratan de transmitir, pero cómo hoy mucha gente que están buscando alternativas (incluso jóvenes, oh maravilla, de esos que no hacen botellón, o incluso algunos que hacen botellón pero tienen tiempo para otras cosas, que también los hay porque, para quien no lo sepa, estar de botellón todo el día además de cansado también es aburrido, y hasta caro). Con internet esas alternativas están al alcance de muchos (una pena que no se hablara abiertamente de la brecha digital, aunque Carlo la insinuó en varias ocasiones). Como ejemplos mencionó bastante temas de tortura, aunque como le ocurrió a lo largo de toda su intervención, quiso dar pinceladas esquemáticas de demasiados conceptos, y algunos no quedaron lo suficientemente claros dando lugar a comentarios. Hay algo que a mí no me acabó de quedar claro en los ejemplos de Frabetti y que no ví que ni él ni los que hablaron en el coloquio manejaran (ni siquiera alguien de Amnistía Internacional que hizo una serie de observaciones en general acertadas, aunque pecando de cierto protagonismo). Me pareció que se comparaba a la ligera la tortura que puede haber en las cárceles o comisarías españolas con la que hay en otras zonas (por ejemplo en guerra, o con tortura permitida). No es lo mismo una sociedad torturadora que una sociedad donde hay personas que torturan. Es la misma diferencia entre una sociedad en la que existe la pena de muerte reconocida por ley y una en la que en un momento dado una persona puede tomarse lo que piensa que es justicia por su mano. En España, si se detecta malas prácticas por parte de funcionarios de prisiones o policía, está contemplado que se castigue. Otra cosa es que se haga a escondidas o haya quien haga la vista gorda. En estos casos se debería perseguir a las personas, en el otro caso el tema es más de opinión pública e incidencia política.
Entre algunas soluciones o alternativas que propuso, y con lo que cerró la charla, me llamaron la atención tres conceptos:
- Vox populi: o lo que dice la gente (Carlo dio un listado rápido de consignas que grita la gente en las distintas manifestaciones a las que ha asistido, manifestaciones que él mismo reconoció que están bastante sesgadas por su posicionamiento ideológico, de base marxista como el mismo enfatizó, y como alguien le comentó en el coloquio).
- Don't hate the media, be the media. Es el equivalente a si quieres cambiar algo, hadlo desde dentro, pero aplicado a los medios de comunicación. Y hoy con internet se puede recibir información y transmitirla llegando a algo más que nuestros vecinos o amigos, o como mucho con fanzines de tirada limitada y aun más limitada distribución, meritorios intentos a partir de los 60 de promover la cultura underground en todos los temas habidos y por haber, incluyendo la información alternativa a los grandes medios (cada vez más concentrados). Los blogs o bitácoras, las web, los feed, el correo electrónico e incluso los SMS facilitan esto.
- La bondad de la incredulidad (no me acuerdo cual fue su denominación exacta, pero esto servirá) : ya que muchos (presumibles) periodistas prácticamente tratan de hacer creíble información inventada o manipulada, entrando en la creación literaria (mismo de ciencia-ficción), se trata de dar la vuelta a lo que se pretende con la ciencia ficción que es sumergirte en esa ficción como si fuera real. En este caso sería "emerger de esa ficción que te venden como realidad".
En cuanto a los asistentes, me gustó que había gente de todo tipo, desde los más "intelectuales progres" (que muchas veces son los más intolerantes con la gente que no piensa como ellos, llegando a abuchear e interrumpir a personas que están exponiendo ideas con las que no están de acuerdo, en fin, los extremos se tocan..., aunque a veces lo que existe es simplemente mala educación), a gente proveniente de movimientos sociales de base, o de medios de comunicación alternativos, e incluso gentes "de la calle" (como se autodefinió alguien), que no sabe ya qué contarle a sus hijos sobre la situación del mundo.
De los muy impresionantes comentarios de algunos de los que intervinieron (no me gustan nada las intervenciones en coloquios de personas que solo exponen espectacularmente ideas muy loables para que el resto les aplauda, pero que no generan confrontación de opiniones ni profundizan en nada), me quedo con el de alguien que no tenía muy claro qué es eso de la educación para la ciudadanía y por qué hay tanto escándalo con ella (entre los que me incluyo), pero que se podría incluir en ella la educación para la información (por lo menos para ser críticos y saber filtrarla).
Por cierto, su blog es para los que están interesados por la ciencia y por todo en general (vamos, para los "renacentistas").
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
