Con isto inauguro unha sección de A Cova, que aínque non o creades, ata ten biblioteca. Non vai ser un lugar de crítica a libros, nin recomendacións de lectura, non son ningún experto nin pretendo selo, só, coma sempre, poñerei cousas que me transmitiron, que me lembraron, ou que ó lelos ocorréronseme. Simples "exudacións", como todo o que atoparedes en A Cova.
Fortunato de Trasmundi, de Darío Xohán Cabana, transmitioume frescura. Non lera nada del, pero gústame o surrealismo, máis o galego que o latinoamericano, aínda que seguro que son parentes... E recordoume moito a Alvaro Cunqueiro (igual esou dicindo unha blasfemia literaria ou algo así, pero como estou no meu fogar fago e digo o que me sae...). O fútbol tomado como eixo central, como excusa dunha viaxe de exploración, e como fenómeno que une máis que desune, gustoume moito e o comparto, como xa teño mostrado noutras ocasións. E o choque e contraposición tranquilo, inxenuo, de culturas que non son tan distintas como se presupón, de xente que foron o mesmo e xa non o son, de emigrantes que viven a dous días de distancia, pero en realidade moito máis lonxe. Paréceme unha metáfora do rural e o urbano, pero cos sempre socorrido recurso de facelo nunha sociedade de pequenos duendes, paralela á nosa, algúns deles mezclados cos "grandes", e outros vivindo ocultos (que non isolados) nas 7 Parroquias, unha nación de duendes cun rei que non manda, con equipos de fútbol masculinos, femininos e mixtos, e onde o ritmo da vida é outro.
Isto da unha visión moito máis "imparcial" e obxectiva, pero na que nos recoñecemos (as diferencias de modo de vida entre os de fora e os das 7 parroquias, ós sindicatos, o traballo facéndose pasar por xente grande, a xente grande que sabe ver máis aló do que lle ensinan e moitas máis cousas verá o protagonista na súa peregrinación buscando nos duendes emigrados ós cracks do fútbol que lle fan falta o equipo do que é capitán para gañar o campionato o ano seguinte). Este exercicio de surrealismo fantástico (non realismo fantástico) esixe moita inventiva e inxenio, pero de ahí saen as mellores historias para coñecernos anos mesmos (eu son dos que prefire Futurama a Los Simpson).
Zona Okupada de A Cova da Meiga. Atoparedes nela cousas sobre cooperación para o desenvolvemento,ecoloxía social,software libre,xogos de rol,libros,música,películas...Porque desde a nosa "cova" podemos cambiar o que non nos gusta da sociedade! --- Zona Okupada de A Cova da Meiga. Encontraréis en ella cosas sobre cooperación para el desarrollo,ecología social,software libre,juegos de rol,libros,música,películas...¡Porque desde nuestra "cueva" podemos cambiar lo que no nos gusta de la sociedad!
domingo, 29 de junio de 2008
domingo, 22 de junio de 2008
ES AQUÍ!!
Ya llevo un tiempo aquí desde que regresé.
Y ahora hago mías las palabra de un amigo después de una estancia (y eso que no fue muy larga) en El Salvador, que no imaginaba todo lo que se puede llegar a relativizar los "problemas" de aquí...que si tengo que pagar el coche que en realidad no necesito (ni tengo), que si las letras del piso el cual me sobran dos tercios (que tampoco tengo), que si el móvil se me queda anticuado... (el que tenía, que además era prestado desde que me habían robado el anterior, y al fin fui a por uno nuevo que me salía gratis y conseguí uno SIN CÁMARA!!, creí que ya no existían móviles sin cámara!!).
Pero hay otras cosas, otras necesidades creadas, que aunque yo me considero bastante austero (imaginaros, viviendo en A Cova...), las noto con tanta intensidad que hasta me hace sentir incómodo... Y me doy cuenta de que EL PROBLEMA ES AQUÍ!!
Y ahora hago mías las palabra de un amigo después de una estancia (y eso que no fue muy larga) en El Salvador, que no imaginaba todo lo que se puede llegar a relativizar los "problemas" de aquí...que si tengo que pagar el coche que en realidad no necesito (ni tengo), que si las letras del piso el cual me sobran dos tercios (que tampoco tengo), que si el móvil se me queda anticuado... (el que tenía, que además era prestado desde que me habían robado el anterior, y al fin fui a por uno nuevo que me salía gratis y conseguí uno SIN CÁMARA!!, creí que ya no existían móviles sin cámara!!).
Pero hay otras cosas, otras necesidades creadas, que aunque yo me considero bastante austero (imaginaros, viviendo en A Cova...), las noto con tanta intensidad que hasta me hace sentir incómodo... Y me doy cuenta de que EL PROBLEMA ES AQUÍ!!
domingo, 15 de junio de 2008
¿TE OPIAS O TE OPIAN?
En estos días una ONG que lleva años trabajando en Etiopía organizaba en Santiago de Compostela diversos actos denunciando la dificultad de conseguir agua en muchas zonas de ese país, y como las mujeres sufren doblemente esa dificultad, por ser las encargadas de acarrear el líquido a veces desde una gran distancia. Pero no es ese exactamente el tema de esta "exudación" desde A Cova, porque podríais entereraos mucho mejor de qué va esto directamente en el blog de Implicadas/os No Desenvolvemento, e incluso si
buscais bien a lo mejor ver fotos de mujeres de la política y la cultura gallega carregando auga (buf, de esto habría mucho que hablar, pero, como dije, no es el tema).
La realidad es que no me había enterado de la campaña aun siendo Santiago una de las zonas donde deambulo, y siendo el agua uno de los sectores de la cooperación al desarrollo donde más me toca "mojarme". Y no me había enterado no por la difusión que le han dado, que seguro que ha sido buena, sino por estar yo estos días algo fuera de juego, y con el chip de la información bastante ocupado por la Eurocopa (un poco de opio a veces me hace falta, pero me lo tomo de forma proactiva, me encanta esa palabra..., y trato de no dejar que me lo administren como si fuera un calmante de la conciencia).
Al grano. Lo que me ha llamado la atención ha sido la manera de enterarme, a través de una columnita de opinión de uno de los gratuítos gallegos. Digo columnita porque era muy pequeña, pero suficiente para que el columnista, que debe ser un gran conocedor de la realidad etíope, se atreva a minimizar las peticiones de la campaña al lado de la situación actual de Etiopía, alegando que igual el gritar desde aquí que los hombres etíopes ayuden a las mujeres a acarrear el agua es algo insignificante, y que no entiende que se gasten recursos en esta denuncia tal y como están las cosas allá. Igual es que ni conoce tanto la realidad etíope, y mucho menos entendió el objetivo real de la campaña (que yo tampoco conozco con precisión, pero intuyo que no es exactamente ese que él daba por supuesto de la equidad de género en el acarreo de agua).
En fin, todo el mucho puede opinar, claro, pero el opinar de algo que se conoce ayuda a no dar la impresión de que hoy no se está inspirado y se necesita cualquier cosa falsamente ingeniosa para rellenar. A veces parece que nos olvidamos que escribir es un ejercicio de responsabilidad (aunque también leer, y criticar...).
buscais bien a lo mejor ver fotos de mujeres de la política y la cultura gallega carregando auga (buf, de esto habría mucho que hablar, pero, como dije, no es el tema).La realidad es que no me había enterado de la campaña aun siendo Santiago una de las zonas donde deambulo, y siendo el agua uno de los sectores de la cooperación al desarrollo donde más me toca "mojarme". Y no me había enterado no por la difusión que le han dado, que seguro que ha sido buena, sino por estar yo estos días algo fuera de juego, y con el chip de la información bastante ocupado por la Eurocopa (un poco de opio a veces me hace falta, pero me lo tomo de forma proactiva, me encanta esa palabra..., y trato de no dejar que me lo administren como si fuera un calmante de la conciencia).
Al grano. Lo que me ha llamado la atención ha sido la manera de enterarme, a través de una columnita de opinión de uno de los gratuítos gallegos. Digo columnita porque era muy pequeña, pero suficiente para que el columnista, que debe ser un gran conocedor de la realidad etíope, se atreva a minimizar las peticiones de la campaña al lado de la situación actual de Etiopía, alegando que igual el gritar desde aquí que los hombres etíopes ayuden a las mujeres a acarrear el agua es algo insignificante, y que no entiende que se gasten recursos en esta denuncia tal y como están las cosas allá. Igual es que ni conoce tanto la realidad etíope, y mucho menos entendió el objetivo real de la campaña (que yo tampoco conozco con precisión, pero intuyo que no es exactamente ese que él daba por supuesto de la equidad de género en el acarreo de agua).
En fin, todo el mucho puede opinar, claro, pero el opinar de algo que se conoce ayuda a no dar la impresión de que hoy no se está inspirado y se necesita cualquier cosa falsamente ingeniosa para rellenar. A veces parece que nos olvidamos que escribir es un ejercicio de responsabilidad (aunque también leer, y criticar...).
viernes, 6 de junio de 2008
¿O TREN QUE SEPARA?
É un debate que estase a vivir en Galicia co avance das obras do AVE, vendido como un logro político que contribuirá ó desenvolvemento económico e bla,bla,bla. Pode ser... Pero outros o ven tamén como a oportunidade para desmantelar unha serie de pequenas estacións e apeadeiros (disque a metade dos existentes) a curto prazo, coa excusa de diminuir os tempos entre as grandes cidades e que estes non son rentables. Xa hai voces que falan da creación dunha rede paralela de trens rexionais (non é unha tolería, isto o hai en moitos países de europa, que dito sexa de paso, apostan moito máis que España polo transporte colectivo, agora que está tan de moda o do cambio climático que non entende de rentabilidade...).
Este ferrocarril é tamén o que moitas veces divide as cidades en dous e fai difícil unir ambas partes (Santiago, Ourense e moitas outras), ou a moi discutida discontinuidade nos ecosistemas que as infraestructuras de transportes causan (o tren é unha das más impactantes debido a pouca flexibilidade por non poder facerse grandes curvas ou pendentes moi pronunciadas, pero hai exemplos tamén con apertura de tramos de estradas retrasada máis de un ano por non facer unha simple pasarela para unir as dúas beiras, como en zonas do corredor Ourense-Lugo). Isto fai pensar na paradoxa de como as vías de comunicación poden ser vías de incomunicación.
Tamén chámame a atención como a influencia cultural deste medio de transporte en cidades de tradición ferroviaria déixase sentir en manifestacións como a música. O grupo ourensán de Los Suaves é un bo exemplo, con moitas e boas cancións sobre o tren que evocan moi distintos sentimentos, como Chou-chou llega el tren, Si Pudiera, Viene el Tren, ou San Francisco Express, onde pódese escoitar a que para min é a mellor aliteración-metáfora ferroviaria da música española..."Negro Perro de Hierro...". Pero tamén hai outras, lémbrome agora da banda Megadeth co seu Train of Consequences, e ese guitarreo do principio...
viernes, 30 de mayo de 2008
¿A GALICIA SONADA?
¿Será a Galicia sonada por ser a dos nosos sonos, ou a Galicia "sonada" porque vai dando tumbos sen chegar a atopar o seu equilibrio?
viernes, 23 de mayo de 2008
MÁIS PREGUNTÓNS
Hace un tiempo, un amigo me preguntó sobre una duda bastante interesante que le estaba rondando.
Por su experiencia en trabajos de cooperación, sin saber muy bien como, le habían convocado para una entrevista para el Banco Mundial... Aunque su primer pensamiento fue "ni de coña", cuando ha intentado explicarle a su madre porque el banco mundial es malo se ha dado cuenta de que realmente no tenía más idea de unas generalizaciones antiglobalización del tipo "son malos y punto" y "los ajustes estructurales de argentina han provocado la crisis economica".
Como este amigo es "un preguntón" (lo que también dijo Galeano de si mismo no hace mucho), como todo preguntón se plantea cosas y no le gustan ese tipo de generalizaciones, así que decidió profundizar, y en ese proceso de profundización la pregunta que me hizo fue, nada más y nada menos, 3 razones para ir a la entrevista y tres razones para no ir...
Tres motivos para ir a la entrevista:
- Aprender
- Siempre hay que aprovechar la oportunidad de ver como trabajan los distintos agentes que están metidos en esto de la cooperación
- El BM es una herramienta, no un fin, y si hubiera muchos tíos como mi amigo y otros que he ido conociendo en este ambientillo ahí dentro puede que se hicieran las cosas de otra forma...
Para no ir:
- Que sé que se quemó bastante viendo como se trabajaba en una sede de la ONU, así que en el BM no quiero ni pensar como acabaría...
- Ese riesgo de quemarse viene de que si bien el Banco Mundial sólo es una herramienta, es una herramienta hecha muy a medida de determinados grupos que la manejan. Las herramientas muchas veces se hacen con un fin específico para el cual está muy bien adaptadas, aunque también se podrían usar para otros fines aunque no estuvieran tan adaptadas. En este caso un Banco, aunque sea Mundial, es un banco, y es un instrumento al servicio del capital. Si se hicieran préstamos a los pobres con bajos intereses (dicen que hacen eso, el menos en la Wikipedia...), o emplearan algún tipo de instrumentos financieros o incluso estrategias de trabajo afines al modelo de desarrollo en el que yo creo (actuar localmente, pensar globalmente, promoción de autoabastecimiento y equilibrio regional, etc., etc.) pues podría dormir tranquilo por la noche. Pero los grupos de poder y países que lo dominan no tienen "exactamente" ese modelo de desarrollo que yo defiendo como el deseable...sólo hay que ver la lista de actuaciones histórica, y aunque últimamente se han relajado no deja de vérseles el plumero a la hora de priorizar acciones de inmersión en mercado globalizado, priorización de exportaciones y especialización de la producción, y otras cosas que a mí particularmente no me convencen (lo de Argentina fue solo uno más del gran mar). Pero insisto, esto quizás se podría cambiar desde dentro, aunque con grave riesgo de la salud de la conciencia de los "preguntones".
- Y la última para no ir es que los que emplean la herramienta no son todos los países del mundo en igualdad, sino que hay el mismo problema que la ONU con su consejo de seguridad, que es quien realmente manda...
Por su experiencia en trabajos de cooperación, sin saber muy bien como, le habían convocado para una entrevista para el Banco Mundial... Aunque su primer pensamiento fue "ni de coña", cuando ha intentado explicarle a su madre porque el banco mundial es malo se ha dado cuenta de que realmente no tenía más idea de unas generalizaciones antiglobalización del tipo "son malos y punto" y "los ajustes estructurales de argentina han provocado la crisis economica".
Como este amigo es "un preguntón" (lo que también dijo Galeano de si mismo no hace mucho), como todo preguntón se plantea cosas y no le gustan ese tipo de generalizaciones, así que decidió profundizar, y en ese proceso de profundización la pregunta que me hizo fue, nada más y nada menos, 3 razones para ir a la entrevista y tres razones para no ir...
Tres motivos para ir a la entrevista:
- Aprender
- Siempre hay que aprovechar la oportunidad de ver como trabajan los distintos agentes que están metidos en esto de la cooperación
- El BM es una herramienta, no un fin, y si hubiera muchos tíos como mi amigo y otros que he ido conociendo en este ambientillo ahí dentro puede que se hicieran las cosas de otra forma...
Para no ir:
- Que sé que se quemó bastante viendo como se trabajaba en una sede de la ONU, así que en el BM no quiero ni pensar como acabaría...
- Ese riesgo de quemarse viene de que si bien el Banco Mundial sólo es una herramienta, es una herramienta hecha muy a medida de determinados grupos que la manejan. Las herramientas muchas veces se hacen con un fin específico para el cual está muy bien adaptadas, aunque también se podrían usar para otros fines aunque no estuvieran tan adaptadas. En este caso un Banco, aunque sea Mundial, es un banco, y es un instrumento al servicio del capital. Si se hicieran préstamos a los pobres con bajos intereses (dicen que hacen eso, el menos en la Wikipedia...), o emplearan algún tipo de instrumentos financieros o incluso estrategias de trabajo afines al modelo de desarrollo en el que yo creo (actuar localmente, pensar globalmente, promoción de autoabastecimiento y equilibrio regional, etc., etc.) pues podría dormir tranquilo por la noche. Pero los grupos de poder y países que lo dominan no tienen "exactamente" ese modelo de desarrollo que yo defiendo como el deseable...sólo hay que ver la lista de actuaciones histórica, y aunque últimamente se han relajado no deja de vérseles el plumero a la hora de priorizar acciones de inmersión en mercado globalizado, priorización de exportaciones y especialización de la producción, y otras cosas que a mí particularmente no me convencen (lo de Argentina fue solo uno más del gran mar). Pero insisto, esto quizás se podría cambiar desde dentro, aunque con grave riesgo de la salud de la conciencia de los "preguntones".
- Y la última para no ir es que los que emplean la herramienta no son todos los países del mundo en igualdad, sino que hay el mismo problema que la ONU con su consejo de seguridad, que es quien realmente manda...
martes, 13 de mayo de 2008
O PREGUNTÓN DE GALEANO
Onte en Santiago de Compostela o Clube Internacional de Prensa tiña un invitado de excepción, Eduardo Galeano, presentado por Manuel Rivas. De Galeano e a súa obra pouco hai que falar. Todo se sabe tamén da súa simpatía esquerdista, o seu pouco disimulado anticlericalismo e a súa aínda menos disimulada afección polo fútbol (dixo: "dúas das cousas máis importantes na vida son o humor e o amor, ademais do futbol, claro" co seu acento uruguaio, que parece feito adrede para falar de fútbol).
Veu presentar o seu novo libro (unha librería fixo o seu agosto vendendo á entrada tódala súa bibliografía, o cal paréceme moi ben, por suposto, hai que aproveitar as ocasións en que á xente lle da por comprar libros), leu e comentou fragmentos do mesmo, falou de vivencias propias e alleas, e as 2 horas que un Auditorio de Galicia a rebosar viviu foron como 5 minutos.
Desa presentación quédome con tres cousiñas (foron tantas...):
- Definiuse profesionalmente non como escritor, senon como "preguntón". Esa palabra ten moitas implicacións..., e como el mesmo dixo, como ten moitas moscas na cabeza e non atopa insecticida que as mate, pois surxen libros como este. Mira que as moscas non me caen ben, e aínda que a dona da Cova mo ten prohibido sempre que podía as cazaba..., pero se fan que salgan libros como estes é pra pensar en volverse criador de moscas. O feito de preguntar non é calqueira leria, é un arte. Saber qué preguntar soe ser a clave para atopar as solucións. E Galeano paréceme que ten unha virtude que penso que todo "preguntón" que se precie debe ter, que é saber preguntar como o faría un neno, sen prexuízos nin tabúes.
- Falou do bo que é a diversidade: a cultural (moitos mundos dentro dun mundo), de pensamento, e eu engadiría que de todo... Non en van é unha das propiedades máis importantes que aseguran á sostenibilidade dos ecosistemas (e Gaia xa vimos que é sabia...).
- A capacidade que ten de extraer pequenos detalles e esceas da vida cotiá de persoas de toda índole e de todo o mundo e fiar a partir deles pensamentos de validez universal (que me perdoen os relativistas...) e duhna clarividencia asombrosa paréceme admirable, e lémbrame a un libriño ben bo que se chama O Deus das Pequenas Cousas.
No coloquio ademais das inevitables divagacións de xente que se emociona ó ver un dos seus "mentores", ou preguntas de temas máis políticos, alguén preguntou pola visión que ten o escritor (perdón, o "preguntón") dos galegos e a súa opinión respecto da que hai en Sudamérica (para entenderse, os chistes que aquí son dos sufridos lepeiros en Sudamérica son "de gallegos"). E dixo que isto é así porque os galegos son traballadores, e a visión que hai por alí diso é de ser tontos...De feito mencionou que nun lugar ó corazón chámaselle "bobo". El pensaba que era porque se enamora, pero resulta que é porque non para de traballar dende que se nace ata que se morre...
Moito se aprende escoitando a este home...
Veu presentar o seu novo libro (unha librería fixo o seu agosto vendendo á entrada tódala súa bibliografía, o cal paréceme moi ben, por suposto, hai que aproveitar as ocasións en que á xente lle da por comprar libros), leu e comentou fragmentos do mesmo, falou de vivencias propias e alleas, e as 2 horas que un Auditorio de Galicia a rebosar viviu foron como 5 minutos.
Desa presentación quédome con tres cousiñas (foron tantas...):
- Definiuse profesionalmente non como escritor, senon como "preguntón". Esa palabra ten moitas implicacións..., e como el mesmo dixo, como ten moitas moscas na cabeza e non atopa insecticida que as mate, pois surxen libros como este. Mira que as moscas non me caen ben, e aínda que a dona da Cova mo ten prohibido sempre que podía as cazaba..., pero se fan que salgan libros como estes é pra pensar en volverse criador de moscas. O feito de preguntar non é calqueira leria, é un arte. Saber qué preguntar soe ser a clave para atopar as solucións. E Galeano paréceme que ten unha virtude que penso que todo "preguntón" que se precie debe ter, que é saber preguntar como o faría un neno, sen prexuízos nin tabúes.
- Falou do bo que é a diversidade: a cultural (moitos mundos dentro dun mundo), de pensamento, e eu engadiría que de todo... Non en van é unha das propiedades máis importantes que aseguran á sostenibilidade dos ecosistemas (e Gaia xa vimos que é sabia...).
- A capacidade que ten de extraer pequenos detalles e esceas da vida cotiá de persoas de toda índole e de todo o mundo e fiar a partir deles pensamentos de validez universal (que me perdoen os relativistas...) e duhna clarividencia asombrosa paréceme admirable, e lémbrame a un libriño ben bo que se chama O Deus das Pequenas Cousas.
No coloquio ademais das inevitables divagacións de xente que se emociona ó ver un dos seus "mentores", ou preguntas de temas máis políticos, alguén preguntou pola visión que ten o escritor (perdón, o "preguntón") dos galegos e a súa opinión respecto da que hai en Sudamérica (para entenderse, os chistes que aquí son dos sufridos lepeiros en Sudamérica son "de gallegos"). E dixo que isto é así porque os galegos son traballadores, e a visión que hai por alí diso é de ser tontos...De feito mencionou que nun lugar ó corazón chámaselle "bobo". El pensaba que era porque se enamora, pero resulta que é porque non para de traballar dende que se nace ata que se morre...
Moito se aprende escoitando a este home...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)